​ម្ដាយ​របស់​ខ្ញុំ​​​​ពិការ​​ភ្នែក​ម្ខាង​ ​ខ្ញុំ​ស្អប់​គាត់ ​គាត់​​​​​តែង​​តែ​​ធ្វើ​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​​ខ្មាស​គេ​​​​​ ពេល​​​​គាត់​​បង្ហាញ​មុខ​​ឲ្យ​មិត្តភ័ក្ដិ​​ខ្ញុំ​ឃើញ។ ​ម្ដាយ​​ខ្ញុំ​​​​​​​បើក​កន្លែង​លក់​ដូរ​​តិច​​តួច​​ក្នុង​ផ្សារ​​​​​មួយ ​គឺ​​ជា​​អ្នក​លក់​ស្មៅ​សត្វ ​ហើយ​គាត់​​​​​ធ្វើ​​​អ្វី​​ៗ​គ្រប់​យ៉ាង​​​​​​​​ដើម្បី​​រក​ប្រាក់​​​​​​ចិញ្ចឹម​ខ្ញុំ។

​ខ្ញុំ​ចាំ​កាល​​​រៀន​​​ថ្នាក់​​​បឋម​ ​ពេល​ខ្ញុំ​​កំពុង​រត់​​លេង​​ជាមួយ​​មិត្តភ័ក្ដិ ​​​​ម្ដាយ​​ខ្ញុំ​​​​​មក​ពី​លក់​​ដូរ​​វិញ​​​​​ គាត់​ចូល​​មក​រក​ខ្ញុំ ​តែ​​ខ្ញុំ​​ពិត​ជា​​ខ្មាស​គេ​ខ្លាំង​ណាស់ ​​​ព្រោះ​​ខោអាវ​​​គាត់​​ចាស់​​គគ្រិច​​​ ​ធុំក្លិន​ញើស​​ពេញ​ខ្លួន។ ​ពេល​​គាត់​​ដើរ​សំដៅ​​រក​ខ្ញុំ ​​​គាត់​មើល​ខ្ញុំ​​ទាំង​​ញញឹម​រីករាយ​​​ តែ​ខ្ញុំ​​​​​​សម្លឹង​ដាក់​គាត់​វិញ​​បែប​​ស្អប់​ធុញ​ទ្រាន់​គាត់ ​ហើយ​​​​រត់​គេច​ចេញ​ពី​​​គាត់​យ៉ាង​លឿន។ ដល់​ពេល​​ចូល​​រៀន​ថ្ងៃ​​ស្អែក​ ​​មិត្ត​រួម​ថ្នាក់​​សួរ​ខ្ញុំ​ថា “​​​​ម៉ែ​ឯង​​មាន​ភ្នែក​តែ​ម្ខាង​ទេ?” ​ពួក​គេ​សើច​​​ចំអក​​ដាក់​ខ្ញុំ​។

​​​​​​​​​​​​​ថ្ងៃ​​មួយ​​​​​​​ខ្ញុំ​ធ្លាប់​​គិត​​ថា ​ខ្ញុំ​​​ចង់​​​ឲ្យ​​គាត់​​​បាត់​​មុខ​​​ពី​ផែន​ដី​នេះ​ ​ទើប​​សួរ​គាត់​​ទាំង​​កំហឹង​ថា​ “​ម៉ែ, ​ហេតុ​​អ្វី​​​​​ម៉ែ​ឯង​​​​មិន​មាន​ភ្នែក​ម្ខាង​ទៀត? ​ខ្ញុំ​ខ្មាស​គេ​ណាស់! ​ហេតុ​អ្វី​​​​ម៉ែ​មិន​ទៅ​ណា​ឲ្យ​បាត់​ទៅ?” ​​​​​ម្ដាយ​ខ្ញុំ​​​ប្រែ​ទឹក​​មុខ​​​​​​ជា​​ស្រងាត់ ​ឱន​​មុខ​ចុះ​​បន្តិច​​ ប៉ុន្តែ​​​​មិន​ឆ្លើយ​តប​នឹង​សំណួរ​ខ្ញុំ​​ទេ។ ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​​គាត់​​ប្រហែល​​​​​ស្រងាក​​ចិត្ត​​​​​ខ្លាំង​​ហើយ​ពេល​នោះ ​​តែ​​គាត់​មិន​ខឹង​ មិន​​​ប្រកាន់​​ទោសពៃរ៍​​​​​ខ្ញុំ​ឡើយ។

​​​​​​ក្នុង​​យប់​​ដដែល​​នោះ​ ​ខ្ញុំ​បាន​ភ្ញាក់​​ពី​​ដេក​​ ហើយ​ដើរ​​ទៅ​កាន់​​ចង្ក្រាន​បាយ​​​​​ផឹក​ទឹក​។ ​​ស្រាប់​តែ ​​ខ្ញុំ​​ឃើញ​​​​​​គាត់​​សម្ងំ​​អង្គុយ​​យំ​ខ្សឹកខ្សួល​​បណ្ដើរ​​​ជូត​ទឹក​ភ្នែក​បណ្ដើរ​​​ យ៉ាង​ស្ងាត់​ស្ងៀម​ ​​ព្រោះ​គាត់​​ខ្លាច​​ខ្ញុំ​​ភ្ញាក់​ពី​ដំណេក​​។ ​​ខ្ញុំ​​បាន​​​មើល​គាត់​ពី​ចម្ងាយ​​​​ ​តែ​​ខ្ញុំ​​​​​​បាន​ត្រឡប់​​ទៅ​ដេក​វិញ ​ព្រោះ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​​​​​​ប្រហែល​​មក​ពី​​​​​សម្ដី​​ខ្ញុំ​និយាយ​ជា​មួយ​គាត់​​ពី​ថ្ងៃ​​ហើយ។​​​​​​​​​​​​

​ទោះ​ជា​​យ៉ាង​ណា​​​ ​ខ្ញុំ​​នៅ​តែ​ស្អប់​គាត់​ ​ដែល​យំ​​​​ហូរ​ទឹក​ភ្នែក​តែ​​​ម្ខាង ​ដូច្នេះ​​​ខ្ញុំ​បាន​ប្រាប់​ខ្លួន​​​ថា​​​​​ពេល​​​​ធំ​ឡើង ខ្ញុំ​​​នឹង​ក្លាយ​​​ជា​មនុស្ស​​មាន​​គ្រប់​លក្ខណៈ​​​ ​មនុស្ស​ជោគជ័យ​ ព្រោះ​​​​​ស្អប់​​​ម្ដាយ​​ភ្នែក​​ម្ខាង​ និង​​​ភាព​​ក្រីក្រ​តោកយ៉ាក​។

​ខ្ញុំ​​បាន​​​ខិត​ខំ​​រៀន​សូត្រ​​យ៉ាង​ខ្លាំង ​​រហូត​​​​​បាន​ចាកចេញ​ពី​គាត់​ទៅ​បន្ត​​ការ​សិក្សា​នៅ​ទីក្រុង​សេអ៊ូល ​និង​​​​ចូល​រៀន​​​សាកលវិទ្យាល័យ​​សេអ៊ូល​ថែម​ទៀត។​ ​​ក្រោយ​រៀន​ចប់​មាន​ការ​ងារ​ធ្វើ​ ​ខ្ញុំ​បាន​រៀបការ​​ជា​មួយ​នារី​ម្នាក់​ ​និង​បាន​ទិញ​ផ្ទះ​​សម្រាប់​ខ្លួន​ឯង ថែម​​ទាំង​​មាន​​​​​កូន​ផង​។ ​ឥឡូវ​​ខ្ញុំ​​​​រស់​នៅ​​​​យ៉ាង​សប្បាយ​រីករាយ​​ជា​មនុស្ស​ជោគជ័យ​ម្នាក់ ហើយ​ខ្ញុំ​ចូល​ចិត្ត​​ទី​នេះ​​ ​ព្រោះ​វា​ធ្វើ​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​​អាច​ភ្លេច​ដល់​​​ម្ដាយ​​​ពិការ​ភ្នែក​។

​ថ្ងៃ​​មួយ​​ម្ដាយ​ខ្ញុំ​​​​នឹក​ខ្ញុំ​ពេក​ គាត់​​បាន​​​មក​លេង​ខ្ញុំ​​​​​​ ដោយ​គោះ​ទ្វារ​​​​​ផ្ទះ។​​​ ខ្ញុំ​​បាន​ចេញ​​ទៅ​បើក​​​​ ហើយ​សួរ​​ពី​ចម្ងាយ​ថា​​​​​​ ​​”អ្នក​ណា​គេ មក​រក​​អ្វី”? ពេល​​បើក​ទ្វារ​​​​ ​តាម​ពិត​ជា​ម្ដាយ​​ខ្ញុំ​ ដែល​​​ខាន​ជួប​គ្នា​​ជា​យូរ​មក​ហើយ។ ​​គាត់​​នៅ​តែ​មាន​ភ្នែក​​ម្ខាង​ ​ធ្វើ​​ឲ្យ​ខ្ញុំ​គិត​ថា​​​មេឃ​​ពិត​ជា​តូច​ណាស់​សម្រាប់​ខ្ញុំ​​​​​ ព្រោះ​ជួប​មនុស្ស​​ដែល​មិន​ចង់​ឲ្យ​ជួប។ ​​​ចំណែក​កូន​ស្រី​តូច​​​របស់​ខ្ញុំ​​បាន​ស្រែក​ ​និង​​រត់​​ទាំង​​ភ័យ​​ខ្លាច​​ ពេល​ឃើញ​​​​ភ្នែក​ម្ដាយ​ខ្ញុំ។

​​ខ្ញុំ​​បាន​សួរ​គាត់​​​​ថា​”​​មីង​ជា​នរណា? ​ខ្ញុំ​​មិនដែល​ស្គាល់​​មីង​ទេ!”។ ​​ខ្ញុំ​ស្រែក​ដាក់​គាត់​ “មីងមក​ផ្ទះ​ខ្ញុំ​ធ្វើ​​អី? ​ឆាប់​ចេញ​​ទៅ​វិញ​​​​ភ្លាម​ទៅ”​!​​​ គាត់​មើល​​​​ខ្ញុំ​​​​បន្តិច ​ក៏​ប្រែ​ទឹក​មុខ​​​ជា​ស្ងួត ​ហើយ​បាន​​ឆ្លើយ​​ទាំង​​សំឡេង​​ខ្សាវៗ​ ​​​​អួល​ដើម​ក​​​វិញ​ថា “​​អូ! ខ្ញុំ​​សុំទោស! ​​ខ្ញុំ​ប្រហែល​​ច្រឡំ​​​​ផ្លូវ​​ហើយ”។ ​​​គាត់​​​​ក៏​ដើរ​​ឈ្ងោក​​​​ចេញ​​ទៅ​វិញ​បាត់។ ពេល​​នោះ​ ខ្ញុំ​បាន​អរគុណ​​ព្រះ​ជា​ម្ចាស់​​ ព្រោះ​​គាត់​​មិន​អាច​ចំណាំ​​ខ្ញុំ​បាន ​ហើយ​ខ្ញុំ​​​ប្រាប់​ខ្លួន​ឯង​ទៀត​​ថា​​​ មិន​ត្រូវ​គិត​រឿង​នេះ​ទេ ​​​ត្រូវ​គិត​​ពី​​អនាគត​​ក្រុម​គ្រួសារ​ថ្មី។

​​​​​​​​​​​​​​​​​​នៅ​ថ្ងៃ​មួយ​​​​​​ ​ខ្ញុំ​បាន​ទទួល​សំបុត្រ​​​​​​ពី​សាលា​បឋម​សិក្សា​​​​​ដែល​​​រៀន​​​​​កាល​នៅ​ក្មេង​​​ ​ដោយ​​អញ្ជើញ​​​​​ទៅ​​ជួប​ជុំ​​​​​​​សិស្ស​​ឡើង​វិញ​។ ​ខ្ញុំ​បាន​កុហក​​​ប្រពន្ធ​​ខ្ញុំ​ថា​ ​​ខ្ញុំ​នឹង​​ត្រូវ​​​​ធ្វើ​ដំណើរ​​​​​​បែប​​រក​ស៊ី​​ទៅ​ឆ្ងាយ​មួយ​រយៈ​​។

​​

ក្រោយ​បាន​​ជួប​ជុំ​​មិត្ត​រួម​ថ្នាក់​​រួច ​ខ្ញុំ​​​បាន​​ដើរ​​ទៅ​មើល​ខ្ទម​​​​ចាស់​​ដែល​ធ្លាប់​​រស់​នៅ​ ស្រាប់​តែ​​ខ្ញុំ​​ឃើញ​ម្ដាយ​​ខ្ញុំ​​​​កំពុង​ដេក​ដួល​​​ស្លាប់​លើ​ដី​​​​ ដោយ​​មាន​សំបុត្រ​​ក្នុង​ដៃ​មួយ​ច្បាប់​ ដែល​គាត់​​ទុក​ផ្ញើ​ឲ្យ​​ខ្ញុំ​​។ ​​

សំបុត្រ​នោះ​​​គាត់​សរសេរ​ថា «​​​កូន​ប្រុស​! ​ម៉ែ​គិត​ថា​​​​ ​ជីវិត​ម៉ែ​ប៉ុណ្ណឹង​​​​​​​គ្រប់​គ្រាន់​ហើយ។ ម៉ែ​​នឹង​​មិន​ទៅ​​សេអ៊ូល​ទៀត​ទេ ​​តែ​​​​អាច​ទេ​បើ​​ម៉ែ​​សុំ​​ឲ្យ​កូន​​មក​លេង​ម៉ែ​មួយភ្លែត​? ម៉ែ​នឹក​កូន​​ខ្លាំង​ណាស់។ ​​​ហើយ​ម៉ែ​​រីក​រាយ​មែន​ទែន ​​​ពេល​បាន​ឮ​ថា​​កូន​មក​ចូល​រួម​​ពិធី​ជួប​ជុំ​​ក្នុង​សាលា​។ ​ប៉ុន្តែ​​​ ម៉ែ​​សម្រេច​ចិត្ត​​​មិន​ទៅ​​ជួប​កូន​នៅ​សាលា​​ទៀត​ទេ​​​….ម៉ែ​សុំទោស​​​កូន​ ដែល​ម៉ែ​មាន​ភ្នែក​​តែ​ម្ខាង​ធ្វើ​​ឲ្យ​កូន​​ខ្មាស​គេ។ ​​កូន​ដឹង​ទេ​​​ ​កាល​កូន​​​​នៅ​​តូច​​ ​កូន​ជួប​គ្រោះ​ថ្នាក់​ចរាចរណ៍​​​​​​​ ​ហើយ​កូន​​​បាត់​បង់​ភ្នែក​ម្ខាង​​​​។ ​​ក្នុង​នាម​​ជា​ម្ដាយ​​ ​ម៉ែ​មិន​អាច​​ឈរ​មើល​កូន​​សម្លាញ់​​​ ពេល​ធំឡើង​​​​​ខ្វាក់​ភ្នែក​ម្ខាង​ទេ ​ដូច្នេះ​​​​ម៉ែ​សុខ​ចិត្ត​​​លះបង់​​ភ្នែក​របស់​ម៉ែ​​​​ម្ខាង​​ឲ្យ​កូន​ប្រុស។ ​​

ម៉ែ​សប្បាយ​ចិត្ត​ណាស់​​​ ពេល​បាន​​ជួយ​កូន​​​​គេច​ផុត​​ពី​ភាព​ពិការ​​ និង​ឃើញ​ពិភព​លោក​ទាំង​មូល​ច្បាស់​​​​​​ដោយ​ភ្នែក​ទាំង​ពីរ​។ ​ម៉ែ​មិនដែល​​តូច​ចិត្ត​​​​​​ ដែល​កូន​​ធ្វើ​​អ្វី​​ៗ​ចំពោះ​​ម៉ែ​ឡើយ។ ​​​​មាន​ពេល​វេលា​ជាច្រើន​​​ដែល​​កូន​ខឹង​ម៉ែ​​។ ​ម៉ែ​គិត​ខ្លួន​ឯង​ថា​​​​ព្រោះ​​​​ម៉ែ​ស្រលាញ់​កូន បាន​ម៉ែ​មិន​ខឹង​កូន​វិញ​​។​ ​ម៉ែ​​​នឹក​ពេល​វេលា​​​កាល​កូននៅ​​ក្មេង​​ ព្រោះ​កូន​​បាន​​នៅ​ក្បែរ​ម៉ែ។ ​​ម៉ែ​នឹក​កូន​ខ្លាំង​ណាស់។ ម៉ែ​ស្រលាញ់​​កូន​ណាស់។ ​កូន​ជា​ពិភព​​លោក​​​របស់​ម៉ែ»៕

តម្លៃ​អប់រំ​រឿង៖

មិន​​ត្រូវ​​​ស្អប់ ឬ​រើស​អើង​​​​អ្នក​​ពិការ​​​ទេ​។​ ​​ត្រូវ​គោរព​​​ស្រលាញ់​ឪពុក​ម្ដាយ​របស់​ខ្លួន មិន​ត្រូវ​​ព្រងើយ​កន្តើយ​ និង​​​​​​វាយ​​​តម្លៃ​​​​​សេចក្ដី​​​លះ​បង់​របស់​ពួកគាត់​ឡើយ។​​​ ពួក​គាត់​​ឲ្យ​ជីវិត​​​​ ​ចិញ្ចឹម​បីបាច់​ថែរក្សា​​ ការពារ​ ផ្ដល់​ភាព​កក់​ក្ដៅ​ឲ្យ​យើង​​​​ច្រើន​ជាង​​ខ្លួន​គាត់​មាន​ថែម​ទៀត។ ​ពួក​គាត់​​មិនដែល​​​​គិត​​​​​​​​​​ផ្លូវ​មិនល្អ​​ចំពោះ​កូន​ទេ ​សូម្បី​សុបិន។​ ឪពុក​ម្ដាយ​​តែង​តែ​​បង្ហាញ​​ផ្លូវ​​ត្រូវ​​​ និង​​លើក​ទឹក​ចិត្ត​កូន​ជានិច្ច។ ពួក​គាត់​​​​តែង​តែ​លើក​លែង​ទោស​​​​​​​ឲ្យ​កូន​ជា​និច្ច​​ទោះ​ធ្វើ​​ខុស​​​ច្រើន​ប៉ុណ្ណា​​។ ​​មិន​មាន​វិធី​ណា​អាច​​ឲ្យ​​កូន​​​​​សង​គុណ​ឪពុក​​ម្ដាយ​​​​អស់​បាន​ឡើយ មាន​​តែ​​​​​សេចក្ដី​គោរព និង​​ស្រលាញ់​ប៉ុណ្ណោះ។

អត្ថបទគួរអាន៖ រត់ចោលផ្ទះអស់ ២០ឆ្នាំ ព្រោះខឹងឪពុកទះមួយកំភ្លៀង.. ពេលចូលផ្ទះវិញទើបដឹងឪពុកស្លាប់ តែគាត់បន្សល់សំបុត្រមួយ ពេលបើកអានយំស្ទើរគាំង

« កូនអកតញ្ញូ » ជាពាក្យដែលខ្ញុំស្តាប់ឡើងសាំ ពេលដែលខ្ញុំបដិសេធ រាល់សំណើររបស់ប្រុសម្នាក់ដែលមានឈ្មោះថា « ប៉ា » ។ មនុស្សប្រុសដែលមានឈ្មោះថា មេគ្រួសារ មនុស្សប្រុសដែលមានឈ្មោះថាម្ចាស់ភាគហ៊ុនធំនៅក្នុងក្រុមហ៊ុន មនុស្សប្រុសដែលចូលចិត្តប្រើ អំណាចផ្តាច់ការ មនុស្សប្រុសដែលចូលចិត្តបញ្ជា ឱ្យខ្ញុំធ្វើតាមរាល់ពាក្យដែលគាត់ប្រាប់។

ខ្ញុំចាំថាពេលវេលាដែលខ្ញុំមានក្តីសុខក្នុងគ្រួសារពិតប្រាកដ មានត្រឹមតែរយៈពេល ១០ ឆ្នាំតែប៉ុណ្ណោះ។ តាំងពីម៉ាក់ស្លាប់ទៅ ប៉ាប្រឹងប្រែងធ្វើការទាំងថ្ងៃទាំងយប់ ប៉ាមិនដែលបានមើលថែខ្ញុំក្នុងនាមជាកូនម្នាក់ដូចគេឯងទេ។ តាំងពីការសិក្សារៀនសូត្រ ការរាប់អានមិត្តភក្តិ ការដើរលេងជិតឆ្ងាយ សុទ្ធតែស្ថិតក្នុងក្រសែភ្នែករបស់គាត់ទាំងអស់។ ខ្ញុំចាំថាកាលពីអាយុ ១៥ ឆ្នាំខ្ញុំសន្សំលុយខ្លួនឯងទិញវីយ៉ូឡុង ព្រោះខ្ញុំស្រលាញ់ខាងតន្ត្រីណាស់។ តែពេលដែលប៉ាដឹង ប៉ាបោកឧបករណ៍តន្រ្តីមួយនោះចោល ខ្ញុំខឹងប៉ារហូតដល់បង្អត់បាយ ៣ ថ្ងៃ។ ខ្ញុំត្រូវទ្រាំរៀនសាលា និងមុខវិជ្ជា ដែលខ្ញុំមិនចូលចិត្ត ខ្ញុំត្រូវបែកពីមនុស្សដែលខ្ញុំស្រលាញ់ ព្រោះតែបំពេញបំណង និងសេចក្តីត្រូវការរបស់គាត់។ ពេលដែលខ្ញុំកាន់តែធំ បញ្ហារវាងឪពុកកូនយើង ក៏កើតមានរឹតតែខ្លាំងឡើងៗ ព្រោះរយៈពេលកន្លងមកនេះខ្ញុំធ្វើតាមគាត់គ្រប់យ៉ាង។ ពេលនេះខ្ញុំគិតថាវាល្មមគ្រប់គ្រាន់ហើយ។

« ឯងគិតថាយើងក្រដល់ថ្នាក់ឱ្យឯង ដើរលេងតន្ត្រីតាមផ្លូវ តាមផ្សារអ៊ីចឹងហ្ហេ? »

« ប៉ា…..ហេតុអ្វីមិនឱ្យតម្លៃអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងតែធ្វើ? ប៉ាគួរមានមោទកភាពនឹងកូនប៉ាម្នាក់នេះ ដែលត្រូវបានគេជ្រើសក្នុងចំណោមមនុស្សក្នុងប្រទេសរាប់ពាន់ រាប់ម៉ឺននាក់ មិនមែនមកស្តីថាឱ្យខ្ញុំដូចពេលនេះទេ »

« យើងមិនឱ្យតម្លៃ? ចុះអាអាហារូបករណ៍តន្ត្រីឆ្កួតយោ៍ហ្នឹងហ្ហេសដែលឯងគិតថាមានតម្លៃ? ការងារក្រុមហ៊ុននៅក្នុងស្រុកមិនទៅធ្វើទេ ចង់ណាស់អារឿងចេញក្រៅស្រុកដើររាំច្រៀង លេងភ្លេង ហ្នឹងនោះ ឯងគិតថាវាអាចឱ្យឯងមានអនាគតអ៊ីចឹងហ្ហេស? »

ក្រដាសអាហារូបករណ៍ដែលខ្ញុំទើបយកមកបង្ហាញប៉ា ត្រូវបានប៉ាហែកចោលខ្ទេចខ្ទី ស្របពេលដែលប៉ានិយាយចប់។ ទឹកភ្នែកកូនប្រុសមួយតក់ស្រក់ចុះមក តែខ្ញុំក៏ប្រញាប់ជូតចេញ ព្រោះមិនចង់បង្ហាញភាពទន់ខ្សោយឱ្យគាត់បានឃើញ។ ខ្លួនប្រាណខ្ញុំញ័រអស់ហើយ កែវភ្នែកបង្ហាញភាពអស់សង្ឃឹមចំពោះមនុស្សប្រុសដែលនៅចំពោះមុខ រួចឱនរើសក្រដាស ដែលត្រូវបានហែកជាបំណែកៗនៅលើដី។

« បានហើយប៉ា ល្មមហើយ ខ្ញុំមិនអាចទទួលយកទង្វើដែលប៉ាធ្វើបានទៀតទេ ប៉ាផ្តាច់ការពេកហើយ ប៉ាចូលចិត្តតែគាបសង្កត់បង្ខំឱ្យខ្ញុំធ្វើអ្វីដែលប៉ាបញ្ជា ចុះប៉ាមានសួរខ្ញុំអត់ ថាខ្ញុំចង់ធ្វើវាទេ? ខ្ញុំពេញចិត្តនឹងវាអត់? ហើយមានសួរអត់ថារាល់ថ្ងៃនេះខ្ញុំមានសេចក្តីសុខទេ? អត់ទេ….ប៉ាមិនដែលខ្វល់ពីអ្នកណាក្រៅពីខ្លួនប៉ាទេ បែបនេះមែនទេដែលម៉ាក់ទៅចោលពួកយើងនោះ ? » ស្រាប់តែប៉ាទះកំភ្លៀងខ្ញុំមួយដៃ។ ខ្ញុំញញឹមតិចៗយកដៃជូតឈាមដែលជាប់នឹងគែមមាត់។

« ពេញចិត្តហើយ សមចិត្តប៉ាហើយមែនទេ? » រួចខ្ញុំក៏រត់ចេញពីផ្ទះ។

មែនហើយបន្ទាប់ពីជម្លោះថ្ងៃនោះមក ខ្ញុំមិនដែលត្រលប់មកម្តងទៀតទេ។ ខ្ញុំបានចាកចេញពីផ្ទះមួយនេះ កន្លែងដែលខ្ញុំធ្លាប់រស់នៅរយៈពេលជិត ២០ ឆ្នាំ។ តែពេលនេះខ្ញុំរកកន្លែងដែលសាកសមឃើញហើយ។ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តជាមួយការសិក្សា និងការងារថ្មីរបស់ខ្ញុំ នៅក្រៅប្រទេស ដែលកំពុងតែជោគជ័យ។ ប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ ប៉ាឃើញមែនទេ? ប៉ាប្រាកដជាបានឃើញថា កូនប្រុសប៉ាម្នាក់នេះពិតជាអាចធ្វើបាន។

« អ្នកណាថាតន្ត្រីករមិនអាចក្លាយជាអ្នកមាន និងមិនអាចក្លាយជាជនល្បីឈ្មោះ? » ខ្ញុំពិតជាចង់ឮចេញពីមាត់ប៉ាមួយម៉ាត់ខ្លាំងណាស់ ថាកូនជាមនុស្សពូកែប៉ាមានមោទនភាពចំពោះកូនណាស់។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលនៅចំពោះមុខខ្ញុំគ្រាន់តែជា ផ្នូរបុរសផ្តាច់ការម្នាក់នៅក្នុងអតីកាល។ បុរសម្នាក់ដែលលង់លក់លើធរណី ក្រោយពេលដែលខ្ញុំចាកចេញទៅក្រៅប្រទេសតែប៉ុន្មានខែ ហើយបន្សល់តែសំបុត្រមួយច្បាប់ និងប្រអប់ធំមួយជំនួសហេតុផលគ្រប់យ៉ាងក្រោមភាពផ្តាច់ការរបស់គាត់ ៖

«កូនអាចនឹងស្អប់ប៉ា ខឹងប៉ា និងមិនចង់ជួបមុខប៉ាទៀត ។ តែពេលដែលកូនបានអានសំបុត្រមួយនេះ ប្រហែលជាប៉ាមិនបានជួបមុខកូនបានទៀតទេ។ វីយ៉ូឡុងមួយនេះជារបស់ដែលម៉ាក់កូនស្រលាញ់បំផុតពេល ដែលម៉ាក់កូននៅរស់ ហើយប៉ាក៏មានបំណងចង់ប្រគល់វាឱ្យកូន តែប៉ាមិនមានសេចក្តីក្លាហាន នឹងឱ្យកូន សំលេងវាធ្វើឱ្យប៉ាឈឺចាប់ រូបភាពដែលកូនលួចរៀនលេងវា ធ្វើឱ្យបេះដូងប៉ាខ្ទេចខ្ទាំ វាមិនមែនជាភាពស្អប់ខ្ពើម តែវាបានធ្វើឱ្យប៉ានឹកដល់ម៉ាក់កូនបំផុត។ ប៉ាគ្រាន់តែចង់រស់នៅ ជាមួយកូនឱ្យបានយូរបំផុតដែលប៉ាអាចធ្វើបាន តែពេលនេះប៉ាមិនអាចស៊ូទ្រាំនឹងវាទៀតទេ។ ប៉ាគ្រាន់តែចង់ប្រាប់កូនថា កូននិងម៉ាក់កូនជារបស់ដ៏មានតម្លៃបំផុតក្នុងជីវិតប៉ា។

ប៉ាមានមោទនភាពចំពោះកូនបំផុត !!!! កូនសម្លាញ់ប៉ា! »

ប៉ាឯកា ប៉ាត្រូវទ្រាំធ្វើការធ្ងន់ម្នាក់ឯង ថែមទាំងត្រូវតតាំងពីជំងឺមហារីកកាចសាហាវពេលដែលវាធ្វើទុក្ខម្តងៗ។ ប៉ាត្រូវធ្វើជាមនុស្សប្រុសរឹងមាំដើម្បីជាគំរូដល់កូន ប៉ាលះបង់ទាំងពេលវេលា និងកំលាំងកាយចិត្តដើម្បីរកអ្វីគ្រប់យ៉ាងសំរាប់ទុកឱ្យកូនមុននឹងគាត់ចាកចេញ រហូតមានរឿងយល់ច្រលំកើតឡើង។

ឪពុកកូនយើង គ្មានអ្នកណាខុសទេ ដែលខុសគឺដោយសារតែយើងមិនដែលបាននិយាយគ្នា យើងមិនក្លាហាននឹងបើកចិត្តឱ្យគ្នា។ ព្រោះតែបែបនេះហើយ បានជាម្នាក់ៗត្រូវសោកស្តាយអស់មួយជីវិតនូវអ្វីដែលខ្លួនឯងមិនទាន់បានធ្វើ។

ពេលវេលាជាមួយមនុស្សជាទីស្រលាញ់របស់យើងសំខាន់ណាស់ ព្រោះយើងមិនដឹងថាថ្ងៃស្អែកនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើងទេ មានរឿងខឹងគ្នាត្រូវនិយាយគ្នា មានរឿងយល់ច្រលំត្រូវបកស្រាយ កុំចាំឱ្យអ្វីៗកន្លងហួសទើបស្តាយក្រោយនោះ៕